ozzy.nl			|	in de pers
				De website voor communiceren met dieren en healing voor dieren
			Terug naar welkom in de pers Artikel ParaVisie november 2006 Haagsche Courant 23-1-2003 Bit mei 2003 Vriendin januari 2004 ________________________________________________ Artikel door Arne Bijvoets uit ParaVisie nov. ‘06 Vanaf het moment dat de film ‘The Horse Whisperer’ in de bioscoop te zien is geweest, hoor je steeds meer over het verschijnsel praten met dieren. Loeky Groeneveld is iemand die dit doet. “Maar eigenlijk ben ik meer een dierenluisteraar. Anders dan bij een dierfluisteraar is een dierenluisteraar iemand die van het dier uitgaat en niet van de mens. Respect voor het dier is daarbij heel belangrijk. Ik zal dan ook nooit iets tegen de zin van het beest doen’, vertelde de 62-jarige Loeky. Behalve met ze praten, geneest ze als healer de dieren ook. ParaVisie zocht haar op in haar gezellige woning in Zoetermeer en kwam gedurende het gesprek heel wat te weten over de soms bijzondere denkwijze van de dieren. Kinderfantasie: “Toen ik in 1999 begon als dierenluisteraar was ik de tweede in Nederland die dit beoefende. Inmiddels zijn er al ongeveer 25 mensen in ons land actief op dit gebied”, gaat ze van start. Loeky herinnert zich nog heel goed dat ze eigenlijk al haar hele leven met dieren wil praten. “Als klein meisje riep ik tegen mijn moeder dat ik graag met dieren zou willen praten. Die deed dat echter af als kleine kinderfantasie, want zoiets kon natuurlijk helemaal niet. Toen ik wat ouder werd zakte dat idee dan ook langzaam weg, maar op mijn 17e kwam het op de een of andere manier ineens weer bovendrijven. Ook in die tijd is het echter alleen maar bij een soort droomwens gebleven en heb ik verder niets mee gedaan. Tot een paar jaar later. Ik ging werken verdiende mijn geld in het maatschappelijk werk. Daarbij kreeg ik op een gegeven moment te maken met anorexiepatiënten. Ik kwam erachter, dat voor die mensen het gezin heel erg belangrijk is. Om dit verschijnsel beter te kunnen doorgronden, heb ik een cursus gevolgd bij het Cico (Centrum voor Intuïtieve Ontwikkeling) in Utrecht. Tijdens die cursus leerde ik onder meer dat dieren binnen het gezin eigenlijk precies dezelfde status hebben als kinderen. En daar waren ineens de dieren weer. Terug van weggeweest…” Iedereen kan het: Loeky: “Tijdens die cursus kreeg ik kanker. Ik werd met alle problemen daaromtrent zo goed opgevangen op het Cico dat ik daar ben blijven hangen. ze deden er echt alles aan om me door die moeilijke tijd heen te slepen. Met als gevolg dat ik daar, omdat ik er toch was, in de loop der tijd de ene cursus na de andere heb gedaan. En ik me nu zowel gediplomeerd reader aks gediplomeerd healer mag noemen. Dit pas ik toe op dieren. Dit hebben namelijk ook gevoelens. En doordat ik zowel read als heal, constateer ik dus niet alleen wat er aan de hand is, maar kan ik er vervolgens ook iets aan doen. Ik stel mezelf tijden het readen altijd in op een hoog energieniveau. Mijn wezen (een combinatie van het bewuste en het onbewuste) maakt dan vervolgens contact met het wezen van het dier. Nu ik dit doe weet ik inmiddels ook dat ik dat vroeger ook al kon. Eigenlijk is het zelfs zo dat iedereen het kan. Er is ons echter altijd voorgehouden dat het niet mogelijk is. maar dat is dus helemaal niet zo.” Zwerfhond. Over de film The Horse Whisperer is Loeky overigens helemaal niet zo erg te spreken. “In die film wordt geprobeerd de wil van het paard te breken. En dat is natuurlijk absoluut niet goed. Dat moet je nooit doen, je moet juist met zo’n dier samenwerken. Dieren kunnen namelijk vaak veel meer dan mensen denken. Wist je bijvoorbeeld dat paarden kunnen spoorzoeken? Je moet ze dan echter wel hun gang laten gaan. En dat doen mensen dus meestal niet. Wij bedenken bijvoorbeeld allerlei seintjes, die we volgens de dieren proberen aan te leren. Terwijl we ons daarentegen juist zouden moeten openstellen voor de seintjes die de dieren ons geven.” Loeky heeft eigenlijk altijd en overal contact met dieren. Zo ook tijdens haar vakantie. “Ik was een keer in Albanië. Daar heb ik in de buurt van Tirana met zwerfhonden gesproken. Die beesten zien er niet uit. En ik ging er daardoor dus van uit, dat ze dan ook niet veel eigenwaarde zouden hebben. Maar dat bleek ik helemaal mis te hebben. De hond, die ik sprak, bleek zelfs uitermate trots te zijn. Hij keek vanaf een heuvel over Tirana en liet me weten dat dit allemaal van hem was. Ook zei hij dat hij het met volwassenen prima kon vinden. Alleen met kinderen had hij nogal moeite. ‘Daar moet je voor uitkijken’, waren zijn woorden. Kinderen bleken er namelijk nogal van te houden om hem en de andere zwerfhonden te pesten.” Wat is nee? Loeky werd ooit ook benaderd toen een erkend springpaard ineens weigerde om over lage hindernissen te springen. “Het dier vertelde me dat het enorm beledigd was. ‘Die mensen weten dat ik over veel hogere hindernissen dan deze kan springen en zetten me vervolgens zoiets simpels voor. Daar begin ik dus echt niet aan hoor’, was zijn commentaar. Ik heb hem verteld dat hij dit dan misschien wel kon, maar dat de mensen op zijn rug het ook moesten leren. Vandaar dus die lagere hindernissen. Hij begreep mijn uitleg en vanaf dat moment sprong hij gewoon weer over de lagere hindernissen heen.” En er was de keer dat Loeky bij een jonge reu werd geroepen, die niet meer wilde eten. Het beestje vertelde haar dat de reden daarvan was, dat hij zijn baasje had horen vertellen dat die eigenlijk veel liever een teefje zou hebben gehad. “Vanaf dat moment at de reu niet meer, omdat hij bang was de deur uit te worden gezet. Toen zijn baasje hem, via mij, vervolgens vertelde dat dit onzin was en dat hij juist heel erg blij met hem was, zag je beestje gelijk opknappen.” Volgens Loeky snappen dieren ook niet echt wat nu precies nee is. “Wanneer jij bijvoorbeeld niet wilt dat een kat op je schoot komt zitten, zend je levensgroot het beeld van een kat op schoot uit. Het dier denk dan dat je wilt dat het bij je op schoot komt zitten. Je kunt op zo’n moment juist veel beter zeggen: ‘Blijf maar met je pootjes op de vloer’. Daar begrijpen ze meer van.” Kat Pluis Het overigens absoluut niet zo dat Loeky zelf altijd contact met dieren zoekt. Andersom gebeurt dit ook heel vaak. “Ik had een hier een keer een mevrouw met haar hond” vertelt ze. “Terwijl we naar mijn werkkamer lopen, vertelt de vrouw alvast wat er allemaal met het beestje aan de hand is. Ik ga vervolgens in een stoel zitten en de hond loopt gelijk op mij af. Hij legt zijn kop op mijn schoot en zegt tegen me: ‘Laat haar maar kletsen hoor. Wat ze vertelt klopt helemaal niet. Er is namelijk iets heel anders aan de hand.’ Mensen die hier in de straat hun hond uitlaten, merken dat deze voor ons huis vaak aan de lijn trek. Net of het hierheen wil om even wat met me te bespreken.” Volgens Loeky praat ze met alle dieren, maar is het contact met haar eigen huisdieren soms wel eens wat moeilijk geweest. “Onze kat Pluis was een poos geleden uitermate klierig. Uiteraard heb ik hem gevraagd waarom dat was en heb ik hem ook gezegd dat dat helemaal niet gezellig was. Hij liet me vervolgens weten dat hij er eigenlijk een beetje de pest in had. ‘Iedereen hier in huis praat maar gezellig met elkaar, maar er is helemaal niemand die ooit eens iets tegen mij zegt’, was de verklaring van Pluis voor z’n vervelende gedrag. Vanaf dat moment praat ik dus regelmatig met hem. Maar het gebeurt ook wel dat hij naar mij toe komt om me bijvoorbeeld te vertellen wat hij die dag zoal allemaal heeft meegemaakt. Een leuk verhaal daarover is wel het volgende. Tijdens de vakantie zorgt een buurmeisje altijd voor Pluis. Toen we na een aantal dagen weggeweest te zijn, terugkwamen zat Pluis op de bar en keek me heel erg trots aan. Hij vertelde dat hij zeer in z’n nopjes was, omdat niet het meisje van hiernaast hem was komen eten geven, maar een heuse meneer. Dit bleek de buurman te zijn, die zich natuurlijk afvroeg hoe ik dat wist toen ik hem ernaar vroeg. Het bleek dat zijn dochter geen tijd had gehad en dus had hij de verzorging van Pluis gedurende die dagen op zich genomen” Bang voor vuurwerk “Die buurman geloofde er in het begin overigens helemaal niet van dat ik contact kon hebben met dieren”gaat de dierenluisteraar door. “Nu had hij een hond die heel erg bang was voor vuurwerk. Een week voor oud en nieuw was dit dus al één grote ellende, met al het geknal door de jongens in de straat. Ik heb zijn hond gevraagd waarvoor hij nu precies zo bang was. Die reageerde heel verbaasd en vertelde dat hij helemaal niet bang was. Maar toen hij voor het eerst het geknal van vuurwerk had gehoord, was hij samen geweest met een andere hond die vervolgens begon te piepen en onder de bank kroop. daarop had hij aangenomen dat dat dan zeker zo hoorde, waarop hij in het vervolg dus hetzelfde deed. Ik heb het dier geleerd dat die reactie absoluut niet nodig was. En wat denk je: toen er op oudejaarsavond rotjes werden afgestoken, ging de hond gewoon met de buurman mee naar buiten. Hij is nooit meer ‘bang’ voor vuurwerk geweest. En vanaf dat moment was de buurman gelijk ook overtuigd van mijn kunnen.” Contact met insecten Loeky is af en toe enorm verbaasd over hetgeen de dieren haar zoal vertellen. Een jong ratje vroeg ze eens of hij nu een jongetje of een meisje was. ‘Dat weet ik niet hoor’, antwoordde het beestje. ‘Dat merk ik vanzelf wel als ik groter ben’. Praat Loeky alleen met grote dieren? Of is het ook mogelijk om contact te hebben met bijvoorbeeld insecten? Dat kan volgens haar wel degelijk! “Bijzonder in dat geval is het contact dat ik ooit met een lieveheersbeestje had. Dat beestje is uitgekozen als symbool voor geweldloosheid. Maar dit is absoluut niet terecht, hoor. Er zat er eens eentje op mijn blouse. Dat beestje was zo enorm agressief, dat wil je echt niet weten…” Kan Loeky op die manier ook regelen dat muggen ’s avonds in bed niet langer hinderlijk om haar heen zoemen wanneer ze wil slapen? “Dat zou moeten kunnen”, geeft ze toe. “Maar die kunst beheers ik nog niet. Bij een zwerm dien je contact te maken met het opperwezen van zo’n groep. Dit kan je dan vragen om zich in verbinding te stellen met de groep en hen te verzoeken ergens anders naar toe te gaan. Dat werkt eigenlijk op precies dezelfde manier als het contact maken met dolfijnen. En bij die dieren is het me wel gelukt tijdens een vakantie.” Dolfijnen “We gingen met een boot kijken naar wilde dolfijnen”, licht Loeky toe. “De eerste dagen lieten ze zich echter niet zien. Ik heb vervolgens contact met de dieren gezocht en de laatste dag dat we het water opgingen, werden we ineens vergezeld door tuimelaars. De organisatoren van de tocht waren sprakeloos, aangezien tuimelaars zich namelijk nog nooit in de buurt van de boot hadden laten zien. Ze bleven de hele tijd bij ons in de buurt. Later heb ik een van die mannen van de organisatie nog een keer gesproken. Hij vertelde me, dat de tuimelaar zich van de keer dat wij aan boord waren, vaker laten zien. Maar nooit zo langdurig als de eerste keer dat dit gebeurde. Zo zie je dat je vaak voor verrassingen kunt komen te staan met dieren. Ik had gevraagd of een paar dolfijnen zich konden laten zien en ineens gebeurt er iets veel mooiers en extra bijzonders doordat een stel tuimelaars opduiken die dat normaal juist nooit doen.” Loeky is heel tevreden met het leven dat ze nu leeft en met alles wat ze inmiddels al bereikt heeft. “Wellicht wil ik in de toekomst mijn healing mogelijkheden nog wat proberen uit te breiden. Diverse vormen van healing heb ik tijdens mijn reiki opleiding geleerd. Ik zoek daar dan vervolgens de dierenvariant bij. Op die manier blijf ik lekker bezig.” Terug naar boven
Update: mei 2009 Webdesign: learn and design	© copyright ozzy.nl || info@ozzy.nl || 06 512 790 03 || Loeky Groenevelt