ozzy.nl

ervaringen

De website voor communiceren met dieren en healing voor dieren

Jessie

Jessie is een Golden Retriever (teef) van 14 jaar, al een oude dame dus.

Ze is nu 3 jaar bij Monique, haar huidige bazin, en Gido, het 11-jarig zoontje van Monique.

Een tijdje geleden is bij Jessie kanker geconstateerd. Ze is hier toen aan geopereerd. Maar dat bleek niet afdoende. De dierenarts heeft Monique kort geleden een tweede operatie voorgesteld. Voor Monique is het nu belangrijk om te weten of Jessie pijn heeft en wat Jessie zelf zou willen. Dit was danook de belangrijkste vraag voor deze sessie.

Ik maakte contact met Jessie en vroeg hoe ze zich voelde. Ze begon onmiddellijk te vertellen dat ze last van haar oude lijf heeft, dat haar lijf te zwaar is voor haar vermoeide poten, (ze is niet te dik!), en dat ze veel minder energie heeft dan vroeger. Voor haar kanker bleek ze helemaal geen aandacht te hebben. Die vond ze niet belangrijk, want ze had er geen last van, voelde het niet eens. Toen ik haar de kwestie van de operatie voorlegde was ze danook heel resoluut: “ Nee, geen gedoe meer aan mijn oude lijf, daar word ik alleen maar vermoeider van”

Daarop vertelde ik Jessie dat Gido graag zou willen dat ze nog lang zou blijven leven. Ze reageerde verbaasd met: “Hoe kan dat, hij heeft niets meer aan me want ik kan niet meer zo veel en zo uitgelaten spelen als vroeger”. Toen ik haar ervan verzekerde dat Gido en Monique van haar houden ook al is ze nu oud en ziek raakte ze daar erg van onder de indruk. Ze werd verlegen en dankbaar en besloot tot het volgende compromis:

Toch geen operatie meer, maar ze zal na haar overlijden als een leuke fitte jonge hond bij hen terugkomen. Liefst als een zwarte Labrador, of anders weer als een Golden Retriever.

Jessie, Monique en ik houden nu regelmatig contact om zo goed mogelijk het moment waarop ze wil inslapen te kunnen bepalen.

Meest gestelde vragen

Klik op de foto voor vergroting

Cees

Cees is de hond van Millie. Ze had hem uit het asiel gehaald. De enige informatie die ze over hem kreeg was dat hij waarschijnlijk een kruising was tussen een poedel en een maltheser.

Hij was erg lief, maar er bleken al gauw een paar problemen te zijn.

Ze wist niet wat voor naam ze hem moest geven aangezien hij niet op klanken reageerde. Ze vroeg zich af of hij wel goed kon horen. Verder was hij bang en ging steeds janken als ze wegging, en dat terwijl ze binnenkort elke ochtend weg zou moeten. Ook reageerde hij totaal niet op de andere dieren in huis.

En in de auto was hij steeds zo zenuwachtig dat Millie vermoedde dat hij door de vorige eigenaar uit de auto was gezet.

Cees (,toen nog naamloos,) vertelde mij het volgende:

Hij was niet uit de auto gezet. Hij woonde bij een bejaarde, tanige, vergeetachtige man. Vroeger was hij verzorgd door diens nu overleden echtgenote. Deze man vergat hem de laatste tijd steeds te verzorgen. Bij het uitlaten werd hij op een keer opgejaagd door een grote zwarte hond. Hij is toen half den Haag doorgezworven en uiteindelijk in het asiel beland.

Hij is niet doof, maar luistert alleen als het hem uitkomt. en hij wilde graag “Cees” genoemd worden.

Ik heb hem uitgelegd dat het voor Millie een probleem is als hij gaat janken wanneer ze hem even alleen laat, en heb hem aangemoedigd contact te gaan maken met de andere dieren. Ook heb ik hem verteld dat autorijden misschien wel vreemd is, maar dat het geen kwaad kan.

Vervolgens heb ik hem een healing gegeven.

Veertien dagen later kreeg ik een mail van Millie. Ze schreef dat hij nu goed op zijn zelfgekozen naam reageert, niet meer jankt als zij weggaat, ontspannen is bij het autorijden, en nu ook contact maakt met andere honden.

Maar nog steeds luistert hij alleen als het hem uitkomt.

Kantje’s U2

U2 is de pony van Marinka (10 jaar). Ze is 5 jaar.

Marinka’s moeder mailde mij over het volgende:

U2, een pony met een karakter van goud, die tot dan toe altijd heel correct haar galop had uitgevoerd, deed dit plotseling niet meer.

Daarbij kwam dat Marinka zich dit gedrag van haar pony erg aantrok. Haar schoolprestaties dreigden er onder te gaan lijden, terwijl ze op dat moment in de toetsenweken van haar school zat. Haast was dus geboden. Daar ik niet op korte termijn naar België kon en U2 niet zo’n eind in de trailer kon staan besloot ik een uitzondering te maken en het deze keer via een foto op afstand te doen.

Toen ik contact met haar maakte gaf ze onder andere aan dat er iets in haar rechter achterhoef zat. Dit deed vooral bij galop, door de manier waarop ze zich dan moet afzetten, behoorlijk pijn.

Nadat ik dit aan Marinka’s moeder had doorgegeven kreeg ik een dag later een mail waarin ze onder andere het volgende schreef:

“Mijn man, die hier niet zo in gelooft, heeft op mijn aandringen toch maar eens gekeken en………… inderdaad daar zat een knoert van een steen tussen het ijzer en de hoef, maar het zat onderin zodat het niet zo makkelijk zichtbaar was als men gewoon de hoeven uitkrabt. Natuurlijk heeft hij deze steen (die een onregelmatige vorm had met vlijmscherpe randjes) dadelijk verwijderd en heeft mijn man zijn twijfels over de echtheid van communicatie met dieren helemaal aan de kant moeten schuiven!!! Natuurlijk plagen we hem nu dat hij heeft moeten toegeven dat dit allemaal wel kan.”

De problemen met galop zijn sindsdien achter de rug, en Marinka’s schoolresultaten waren uiteindelijk heel bevredigend.

Update: mei 2009

Webdesign: learn and design